Vol ver(w)achting klopt mijn hart.

 “Drie keer heb ik je geholpen met verhuizen. Zelf aangeboden, maar toch, ik heb je drie keer geholpen te verhuizen. Nu ga ik verbouwen en ga ik er van uit dat jij mij zeer binnenkort een belletje gaat doen. Inderdaad,  om te vragen of ik misschien hulp nodig heb bij de verbouwing.”

“Gister belde je niet, misschien vandaag? Ik loop door de winkelstraat en, wat een toeval, ik kom je tegen. Ik zwaai enthousiast en vol verwachting loop ik naar je toe. Jij loopt vrolijk op me af en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg dat het héél goed gaat! Wel een beetje druk, want ik ga immers verbouwen. Jij zegt dat het ook goed gaat met jou, ook druk. Je zegt dat ik als geen ander weet wat je bedoelt, iets met te weinig uren in een dag en dagen in de week. Bla, bla, bla…. Nu moet je weer verder. Eh, ok… Nou de groeten dan maar… Ik klink lichtelijk geïrriteerd…. Je kijkt me vreemd aan, maar ik zeg verder niets meer. ”

“In totale deceptie loop ik weg. Ik had eigenlijk verwacht dat dit anders zou lopen. Het had anders moeten gaan. Op het moment dat ik zei dat ik het druk had met de verbouwing, had jij vol enthousiasme jezelf aan moeten bieden met niet één maar wel drie dagen  hulp. Je had je agenda erbij moeten pakken en alle afspraken verschuiven zodat je mij, je beste vriend, kunt helpen. Omdat ik ook altijd voor jou klaar sta!”

Wat gaat hier mis?

Dit verhaal is verzonnen, maar niet onrealistisch. Wat herken jij? En waar gaat het mis?

Verwachtingen… kun je van een ander verwachten dat hij hetzelfde is , doet en of denkt zoals jij? En wat levert dit je op? Of kost nu juist het hebben van de verwachting je ladingen aan energie die je heel goed anders zou kunnen en willen besteden?

De andere kant

 “Ik kijk hem na, ik zie duidelijk dat hij geïrriteerd is. Z’n wenkbrauwen groeiden tot ver boven z’n ogen en zijn mond vormde zich tot een zuinig rond propje. Ik begrijp er helemaal niets van en kijk nog even hoe hij snel met lange halen wegbeent. Wat heb ik toch verkeerd gedaan? Het gesprek begon vrolijk, hij leek blij me te zien, maar ik heb het ook zo druk en dat weet hij toch. Ik heb het zelfs nog gezegd,net als hij. Begrijpen we elkaar dan toch niet zo goed als ik dacht?”

Beide mannen zijn teleurgesteld in hun vriendschap, de mens en zo ook de hele wereld.

Was iedereen maar net als ik, dan waren er geen problemen meer.

Wat verwacht jij?

Ondanks dat het verzonnen is gebeurd dit vaker dan je denkt. Ga maar eens bij jezelf na. Wat verwacht jij eigenlijk van een ander? En hoe komt die ander erachter dat jij iets van hem of haar verwacht? Of is het de bedoeling dat diegene jouw gedachten kan lezen. Kun jij dat dan? Hoe vraag jij iemand om een gunst? Vraag je het of verwacht je het, want mag diegene jouw gunst ook afwijzen? Hoe vrij ben jij hier in?

Leven met hoge verwachtingen is leven met veel teleurstellingen. Wanneer je helemaal niets meer verwacht, zul je niet meer worden teleurgesteld, het kan namelijk ook niet tegenvallen. Alles wat je dan wel zomaar toekomt, dat is boven verwachting… en daar ben je dan ook nog eens écht dankbaar voor.  Zo maak je je eigen wereld, heel simpel, een stukje mooier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *