Punt, nieuw begin.

En dan opeens is hij er dan toch. De laatste week, met een punt erachter.

Heel lang dacht ik dat het oneindig was, mijn leven in de horeca. Ik kon immers niks anders. Uitroepteken.  Vijftien jaar lang was je mijn leven. Eerst als vrijgezellige twintiger. Vervolgens kreeg ik een relatie met een man uit een heel andere sector, de bouw. Compleet verschillende ritmes en levens worstelden zich door de beginjaren van de relatie.

De relatie hield stand, ondanks de verschillende levens. Misschien wel juist daarom, om de verschillen. We kregen kinderen… en toen begon het te wringen. Dat prachtige leven dat horeca heet. Maar wat moet je wanneer je denkt niks anders te kunnen? Of was het durven? Het uitroepteken werd langzaam een vraagteken.

Met het vraagteken begon de zoektocht. Eerst naar mezelf, wat in mijn vorige blogs aan de orde is geweest. Via een coachtraject, vond ik mezelf opnieuw. Doorbrak ik patronen, gooide ik oude angsten in de prullenbak en kreeg ik er nieuwe voor terug. Complete chaos in mijn hoofd. Stress.

Wie ben ik, wat wil ik en wat kan ik? De twijfel om van loopbaan te veranderen sloeg langzaam om in een willen. En daar was ineens tussen alle beroepen dit mooie beroep. Coach, in mijn geval de opleiding tot life coach.

Dit was wat ik wilde, maar kon ik het wel? Ondanks dat mijn hele lijf begon te borrelen en te stomen was daar nog die angst. De angst om te falen. Ik startte zelf een coachtraject. Hier kwamen mijn oude patronen naar boven, waar ik al die tijd zo bang voor was. Ze bleken niet meer relevant. De angst zakte weg en er groeiden diepere wortels van zelfvertrouwen en durf. Het vraagteken verdween. Het werd een komma.

Ik startte de opleiding tot life coach. Alle facetten die ik leerde te coachen was ik zelf stuk voor stuk tegen gekomen en het werd een groot feest van confrontaties, doorbroken patronen en ja zeker, groei. Ik genoot ervan mezelf te leren kennen en overwinnen, te groeien. Eén ding had ik heel erg geleerd. Buiten die comfortzone is heel veel te halen. Daar heb ik die diepere wortels gekregen. Die diepere brede wortels lieten me groeien als nooit te voren. Steeds meer facetten in mijn durven en willen kregen een hoofdletter.

Halverwege de opleiding zetten ik de laatste stap. Na hier anderhalf jaar mee gespeeld te hebben, geworsteld, spreek ik hem uit naar mijn baas.

“ Ik ga stoppen.” Punt.

We spreken af dat ik in mei zal stoppen, het is nu december 2016. In juni behaal ik mijn diploma en dan heb ik nog een maandje om alles verder op te zetten. Het lijkt nog mijlen ver weg. Puntjepuntjepuntje.

En nu is het toch zover, dit wordt echt mijn laatste week in vast dienstverband, maar ook mijn horeca leven. Ik zet er een punt achter.

Toch betekent een punt geen definitief eind. Net als de tarot kaart “de dood” niet staat voor het lang gevreesde einde, maar juist voor het nodige afscheid voor het nieuwe begin. Dit is mijn punt achter het horecaleven.

Welkom nieuw leven, nieuwe loopbaan, nieuw begin.  Het nieuwe leven is een bloem vol knoppen. Knoppen vol nieuwe ideeën. En al deze knoppen staan elk weer voor een nieuw begin. Sommigen zullen lang bloeien, sommigen kort. Maar elke bloem zorgt weer voor een nieuwe bloem. Net als in het leven. Een punt is nooit echt een punt. Er komt altijd weer een nieuwe zin. EigenwijZ-Coaching is mijn nieuwe leven en passie. Net als schrijven een nieuw gevonden hobby is geworden.

Men kan niet leven zonder te sterven. Een punt zetten maakt ruimte voor een nieuw begin.

Punt. Nieuw begin.

1 thought on “Punt, nieuw begin.

  1. Mooi geschreven Corine! En helemaal waar, ik heb dat zelf ook ervaren. Uit je comfortzone stappen is doodeng, maar het kan je zoveel opleveren. Heel dapper dat je de stap hebt gezet, en ik wens je veel succes en geluk. Jij (en je bedrijf) komen in ieder geval heel positief over!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *